Vanuitdediepte

Vanuit de Diepte


Luctor et Emergo (ik worstel en kom boven) motto wapen van Zeeland

Lieve zielsverwant,


Deze brief komt van een stille plek, een plek waarvan ik hoop dat die altijd zo zal blijven: het rustige water van de haven van Enkhuizen, de kom waar we voor anker liggen in de beschutting bij de dijk van het Zuiderzeemuseum.Ankeren met onze schuit betekent geen buren in een cirkel met een diameter van minstens 30   meter en slapen in zachte deining (afhankelijk van de wind) en complete rust.


De dagen zijn gevuld met weinig: naar de kant peddelen in onze Hiawatha II, (een opblaasbare  kajak) voor boodschappen en om te wandelen, een duik in het IJsselmeerwater, over het water staren en de vogels volgen, lezen en schrijven.Een gezegende tijd samen met Ad, in vrijheid en rust. We bereiden ons voor op weer nieuwe avonturen, ons leven neemt weer nieuwe wendingen en daar zijn we blij mee.

Een wens is in vervulling gegaan: we hebben een huisje kunnen verwerven in Zeeland, notabene in het dorp waar ik altijd al wilde wonen, waar ik al jaren graag kom in het huis van een vriendin en waar ik legendarische vriendinnen weekenden meemaakte. Een plek waar mijn pen altijd rijkelijk vloeide in gedichten en brieven.Ik ben opgegroeid aan de zee in Huisduinen in Noord Holland. Toch heb ik nooit terug gewild naar die grond, al speelt het landschap van mijn jeugd een grote rol in mijn dromen en gedichten.In dezelfde week dat ik wist dat we dit huis zouden krijgen, kwam ik er achter dat de moeder van mijn grootmoeder van moeders kant Francina van IJsseldijk heet en in Zierikzee geboren is. Haar moeder Levina van Oppen en nog verder terug: mijn bet-bet-overgrootmoeder Geertrui van der Jagt rond het jaar 1800 geboren, komen allemaal van Schouwen Duiveland. Ik had nooit gedacht dat een deel van mijn voorouders uit Zeeland kwamen, ik wist wel dat ik van mijn vaders zijde afstam van de Vikingen (het huis staat toevallig (!) op de verdedigingsburgwal die de Zeeuwen opwierpen tegen de Vikingen). Deze hele beweging en de synchroniciteit van de gebeurtenissen die ertoe geleid hebben, geeft mij het gevoel dat de vrouwelijke lijn van mijn voorouderveld aan mij getrokken heeft en mij zachtjes en overduidelijk terug geleid heeft naar de grond waar ik van afstam en ook dat deze vrouwen zich plotseling aan mij geopenbaard hebben met naam en toenaam.

In de opstellingen workshop voor vrouwen met het thema ‘ Balans vinden in vrouwelijkheid in een patriarchale wereld’  die ik in juni gegeven heb, was een van de ingebrachte thema’s ‘de vergeten vrouwen’ . Ik bezat een vage foto van mijn overgrootmoeder, maar haar naam en geschiedenis, daar wist ik niets van. Nu weet ik dat zij op 31 jarige leeftijd trouwde met Nanning Evenhuis (die 25 was) en daarvoor helemaal van Zierikzee naar Noordoost Groningen reisde. Ze was wees volgens de huwelijksakte. Hoe hebben zij elkaar ontmoet? Hoe is zij gereisd? Met een trekschuit? Paard en wagen? Deels met een boot over de in 1870 nog woeste Zuiderzee?Nu vermoed ik dat het zilveren beugeltasje met zwart fluweel wat ik van moeder kreeg toen ik het huis uit ging op16jarige leeftijd en wat ik bij het huwelijk van mijn dochter aan haar heb doorgegeven, door Francina van IJsseldijk uit Zeeland naar het hoge noorden is meegenomen in haar bruidsschat. Nu kan ik mijn dochter en al mijn nichtjes, de vrouwelijke lijn van 7 generaties met naam en toenaam presenteren. Ik ga verder in mijn onderzoek, internet (open archives) is een grote hulp daarbij. Het zijn maar kleine geschiedenissen en het zijn maar kleine mensen waar ik van afstam. Ik lees in de huwelijks en geboorteaktes, dat zij varensgezel, roeier, matroos of dagloners waren en de vrouwen meestal ‘particuliere’ (dienstmeid), boerenmeid, of zonder beroep. Omdat ik dat weet, ( de familiefoto’s wijzen allemaal op hard werken en eenvoud ) ben ik dubbel dankbaar met het leven dat ik mag leiden: werken, studeren, liefhebben en in stilte zijn, wachten op een gedicht, langzaam maar zeker mijzelf, mijn geschiedenis en mijn systeem van herkomst doorzien.

 Als onderdeel van mijn studie ‘Secular Dharma’ bij het Bhodi College in Engeland, onderging ik deze zomer een stilte retraite van acht dagen in Gaiahouse in Devon.  De ‘nobele stilte’ en de meditatieve staat in zitten,  lopen, eten en alles wat je doet, de inspirerende lessen in de avond, de schitterende tuinen en het glooiende archaïsche landschap, de zorg en aanwezigheid van mijn leraren en medestudenten, heeft mij weer gesterkt in het pad wat ik volg. Dit is het pad dat de wijzen van alle eeuwen ons hebben voorgeleefd. Dank zij de keuzes voor dit pad van beoefening en studie, heb ik Ad ontmoet en hebben wij onze paden samengeweven. Het is een pad dat niet perse naar gelukzaligheid leidt, op weg naar Nirvana moet je het pad cultiveren en na Nirvana evenzo….Nirvana is niet het eindpunt, het is het keerpunt op het pad, dat alles in het nieuwe licht van wijsheid en mededogen stelt. Het is een pad dat ik zelf moet maken, en het is bezwangerd met dienstbaarheid aan het verlichten van nodeloos lijden.Deze retreat heeft mij weer gesterkt met de kracht van mindfulness en meditatie, als een weg naar bevrijding.Maar ook de kracht van therapie en therapeutische relaties is mij weer duidelijk geworden, om verstrikkingen waar de geest omheen ‘mediteert’ op te lossen. Een mens heeft dialoog nodig en betekenisvolle relaties om volledig mens te worden. Onze wonden en kwetsuren ontstaan in relaties en in dialoog met gebeurtenissen die overweldigend om moeilijk waren. We hebben voorbeelden en leraren nodig, die ons nieuwe mogelijkheden voorleven en die ons een spiegel bieden van wat we zelf niet zien.


Vanuit dankbaarheid voor het hetgeen ik mocht leren en doorzien en met een diepe buiging naar mijn leraren plan ik weer familie en systeemopstellingen in het najaar.Het is voor mij een vreugde de kennis van al mijn studies via deze methode te delen, je uit te nodigen dieper te kijken dan de gebruikelijke psychologische werkelijkheid, nieuwe verbanden te zien en jouw ziel te laten spreken, om richting te geven aan je innerlijke creatieve impulsen.


Voor vrouwen

De eerste workshop is op 23 september,  speciaal gericht op vrouwen die de vragen en uitdagingen van het vrouw-zijn in en patriarchale wereld willen onderzoeken. Deze workshop is in samenwerking met Nadia Duran en Hilda Wieland van CUNA womens sanctuary. Het is een vervolg en een verdieping van de eerste workshop met dit thema. De inzet is inzicht en bevrijding van knellende banden en versterking van de krachtlijn in je vrouwelijk voorouderveld. We gaan in deze workshop ook onze innerlijke man opstellen: wat heeft die ons te vertellen en versterkt hij ons of ontkracht hij het evenwicht dat wij nodig hebben om nieuwe geschiedenis te maken, zodat HIS-story een tegenwicht krijgt van HER-story en de belichaming in vrouwelijke vorm van wijsheid en leiderschap voorgeleefd kan worden door ons.

Waarom?

Wat wij nu doen heeft effect in volgende generaties, wij moeten nieuwe beelden creëren in ons leven zodat wij jonge vrouwen en meisjes inspireren hun ruimte op te eisen, niet volgens patriarchale regels, maar volgens de heilige regels die het leven behoeden en verder brengen, zonder vernietiging van moeder/vader aarde.Ik werk vanuit een onbekend gebied, een gebied dat onbetreden is, het zwarte gat van de vrouwelijke ervaring die in de huidige cultuur onzichtbaar, onbenoembaar en alleen bevroed kan worden. Als vrouw spiegel je jezelf aan je moeder, je medezusters, voorbeelden en idolen, die spiegeling kan getroubleerd zijn, als je ziet dat je moeder en grootmoeders slachtoffers zijn van geweld, dat ze maatschappelijk niet vrij zijn zoals mannen en dat het werk van vrouwen ondergewaardeerd of zelfs niet opgemerkt wordt. Je heil zoeken in het mannelijke, of het mannelijke hoger waarderen ligt dan voor de hand. Het patriarchaat als regelsysteem geeft ons ideaalbeelden die we maar al te goed kennen en die de vrouw regelrecht ontkrachten. Een vrouw die het ‘maakt’ in de wereld heeft zich vaak aangepast en is als rolmodel niet bevrijdend.  De media revolutie heeft daar nog een schep bovenop gedaan en jonge meisjes kunnen geen kind meer zijn. Als ze niet beschermd worden door hun moeders en vaders zijn ze de speelbal van de seksualisering van hun lichaam op een leeftijd dat zij nog autonomie en zelfvertrouwen moeten winnen.  Het vermogen je aan te passen, wat een fantastisch voordeel oplevert in de evolutie en de overleving, heeft vrouwen naar de rand van de waanzin gedreven; een schizoïde relatie met haar lichaam, dat niet alleen een object van de ‘mannelijke blik’ is geworden maar ook door haarzelf tot object van narcisme, manipulatie en een eeuwig verbeterproject is geworden. Niet alleen een vervreemding van haar lichamelijke vorm, maar ook haar gevoelens, behoeften, seksualiteit en sensualiteit worden voortdurend in relatie tot het mannelijke en het ideaalbeeld bijgesteld. Zolang het uiterlijk van een vrouw en hoe zij zich kleedt onderdeel is van regels van religie en maatschappij, zolang zij niet het autonome recht heeft over haar lichaam en haar vruchtbaarheid is er werk te doen. Dat heet gewoon ouderwets feminisme: de radicale beoefening van samen-menselijkheid van mannen en vrouwen. Hierbij benadruk ik graag dat alle uitingsvormen vrouwelijke/mannelijk androgyn en seksuele expressie hun ruimte in mijn opstellingen kunnen vinden. Ik zie mannelijke en vrouwelijk niet als tegengesteld maar als samenwerkend en complementair. De kwaliteiten die aan mannelijk en vrouwelijk worden toegedicht zijn grotendeels cultureel bepaald, ergo: al tienduizend jaar overwegend patriarchaal, dus vanuit het primaat van het vaderlijke, mannelijke georganiseerd. Wordt in het Westen en in China het vrouwelijke als ontvankelijk, donker en passief gezien, in de metafysica van de Veda’s van het oude India is het Shiva (mannelijk) het stille punt van bewustzijn en Shakti, (vrouwelijk) is het creatieve principe. Het Indiase en Tibetaanse pantheon van godinnen en dakinis’ is actief, krachtig en soms zelfs beangstigend.  We zien die kracht echter niet terug in de samenlevingen die die godinnen vereren. Ook in het antieke Griekenland en Rome was de vrouw zonder rechten. 
En ja: ook mannen en jongens lijden onder het patriarchaat.(zie ‘Waarom feminisme goed is voor mannen’ van Jens van Tricht directeur van Emancipator) Ik ben dan ook heel blij met de aanmeldingen die er al zijn voor de 30ste september: een dag met ‘klassieke’ opstellingen voor mannen en vrouwen, waarin je je eigen opstelling kunt reserveren. Voor de 23 ste kun je ook je eigen thema inbrengen (vooraf per email).


Mijn visie voor vrouwen en mannen

Ik geloof heel erg in de kracht van persoonlijke transformatie en het effect daarvan in relaties, groepen, bedrijven, samenlevingen en op kosmische schaal.Alles begint in ons bewustzijn: onze gefocuste aandacht, onze open opmerkzaamheid, en onze vriendelijke intentie.Deze kwaliteiten die Daniël Siegel in zijn nieuwste boek ‘the wheel of awareness’ noemt, als de kwaliteiten die nodig zijn voor een volwaardig en gelukkig leven, worden vaak in het persoonlijk leven en in (familie)-systemen verstoord door traumatische gebeurtenissen en onopgelost verleden. Ons lichaam en onze familie en culturele geschiedenis bepalen in hoge mate onze automatische reacties, onze overlevingsmechanismen zijn diep in het zenuwstelsel ingesleten en daaruit loskomen heeft vaak echte ‘therapeutische ingrepen’ nodig. Gelukkig kunnen we ook veel zelf doen, zodat therapie in een goede bodem kan vallen.


Wij hoeven onszelf niet te definiëren en ons lot te laten bepalen door onze geschiedenis en afkomst. Ik werk niet vanuit de intentie dat je naar de schoot van je familie moet terugkeren en op je geboortegrond moet blijven. Dat is 1 niveau van je bestaan, waarin je jeugd zich manifesteert, waarin je basisvertrouwen in jezelf en de wereld als het goed is, rugdekking krijgt, zodat je het ouderlijk huis kan verlaten en de wereld je huis wordt en alle mensen je familie en verwanten.
Wellicht wordt je meer gedreven door je creatieve verlangens, je wil om je eigen toekomst te bepalen en je leven zo in te richten dat je jouw unieke zijn kan vorm geven. Misschien is je familie en land van herkomst te benepen of was er geestelijke of lichamelijke armoede. Misschien werd jouw ‘genius’, jouw heel eigen specifieke manier van in het leven staan, miskend of in de kiem gesmoord.


James Hillman, de schrijver van ‘the Souls code’ beweert dat wij onszelf sinds Freud, psychologisch zijn gaan definiëren vanuit onze familieachtergrond. Net als hem nodig ik je uit, dieper te kijken, de code van je ziel te kraken en jouw persoonlijke gave, jouw ‘genius’ te leven. Dat is niet perse makkelijk of comfortabel, maar het geeft je uiteindelijk een geluk dat onvervreemdbaar is. Je investeert in hetgeen wat jou nooit afgepakt kan worden en wat je zal sterken om moeilijkheden in de toekomst te doorstaan. Mijn ervaring is dat de opstellingen in een groep een perfecte methode is jou een spiegel voor te houden, je in een dag zoveel verschillende ervaringen te geven en nieuwe gronden in jezelf te ontdekken, waarop je kunt voortbouwen. De opstellingen halen je uit het niveau waarop je gewoontegetrouw je oplossingen zoekt en kunnen je naar nieuwe wegen leiden.


Lieve zielsverwant, de zomer houdt nog even aan, de vogels trekken naar het zuiden, het is tijd om appelen en peren te plukken en in overdrachtelijke zin te oogsten in de boomgaarden van de voorouders. Wij zijn het product van hun inspanningen en liefde en wij kunnen met hun levenskracht, als creatieve mens iets doen wat ons gelukkig maakt en de wereld verder helpt naar vrede. Ik hoop je te ontmoeten in het onbekende in de parels en schatten die nog ontdekt mogen worden, in onze bevrijding en groei naar het volgende niveau van de menselijke evolutie. 
Als je deze brief door wilt sturen naar anderen ben ik je heel dankbaar!
Vanuit de ziel,
Maria

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.