Vanuitdediepte

Vanuit de Diepte


Luctor et Emergo (ik worstel en kom boven) motto wapen van Zeeland

Lieve zielsverwant,


Deze brief komt van een stille plek, een plek waarvan ik hoop dat die altijd zo zal blijven: het rustige water van de haven van Enkhuizen, de kom waar we voor anker liggen in de beschutting bij de dijk van het Zuiderzeemuseum.Ankeren met onze schuit betekent geen buren in een cirkel met een diameter van minstens 30   meter en slapen in zachte deining (afhankelijk van de wind) en complete rust.


De dagen zijn gevuld met weinig: naar de kant peddelen in onze Hiawatha II, (een opblaasbare  kajak) voor boodschappen en om te wandelen, een duik in het IJsselmeerwater, over het water staren en de vogels volgen, lezen en schrijven.Een gezegende tijd samen met Ad, in vrijheid en rust. We bereiden ons voor op weer nieuwe avonturen, ons leven neemt weer nieuwe wendingen en daar zijn we blij mee.

Een wens is in vervulling gegaan: we hebben een huisje kunnen verwerven in Zeeland, notabene in het dorp waar ik altijd al wilde wonen, waar ik al jaren graag kom in het huis van een vriendin en waar ik legendarische vriendinnen weekenden meemaakte. Een plek waar mijn pen altijd rijkelijk vloeide in gedichten en brieven.Ik ben opgegroeid aan de zee in Huisduinen in Noord Holland. Toch heb ik nooit terug gewild naar die grond, al speelt het landschap van mijn jeugd een grote rol in mijn dromen en gedichten.In dezelfde week dat ik wist dat we dit huis zouden krijgen, kwam ik er achter dat de moeder van mijn grootmoeder van moeders kant Francina van IJsseldijk heet en in Zierikzee geboren is. Haar moeder Levina van Oppen en nog verder terug: mijn bet-bet-overgrootmoeder Geertrui van der Jagt rond het jaar 1800 geboren, komen allemaal van Schouwen Duiveland. Ik had nooit gedacht dat een deel van mijn voorouders uit Zeeland kwamen, ik wist wel dat ik van mijn vaders zijde afstam van de Vikingen (het huis staat toevallig (!) op de verdedigingsburgwal die de Zeeuwen opwierpen tegen de Vikingen). Deze hele beweging en de synchroniciteit van de gebeurtenissen die ertoe geleid hebben, geeft mij het gevoel dat de vrouwelijke lijn van mijn voorouderveld aan mij getrokken heeft en mij zachtjes en overduidelijk terug geleid heeft naar de grond waar ik van afstam en ook dat deze vrouwen zich plotseling aan mij geopenbaard hebben met naam en toenaam.

In de opstellingen workshop voor vrouwen met het thema ‘ Balans vinden in vrouwelijkheid in een patriarchale wereld’  die ik in juni gegeven heb, was een van de ingebrachte thema’s ‘de vergeten vrouwen’ . Ik bezat een vage foto van mijn overgrootmoeder, maar haar naam en geschiedenis, daar wist ik niets van. Nu weet ik dat zij op 31 jarige leeftijd trouwde met Nanning Evenhuis (die 25 was) en daarvoor helemaal van Zierikzee naar Noordoost Groningen reisde. Ze was wees volgens de huwelijksakte. Hoe hebben zij elkaar ontmoet? Hoe is zij gereisd? Met een trekschuit? Paard en wagen? Deels met een boot over de in 1870 nog woeste Zuiderzee?Nu vermoed ik dat het zilveren beugeltasje met zwart fluweel wat ik van moeder kreeg toen ik het huis uit ging op16jarige leeftijd en wat ik bij het huwelijk van mijn dochter aan haar heb doorgegeven, door Francina van IJsseldijk uit Zeeland naar het hoge noorden is meegenomen in haar bruidsschat. Nu kan ik mijn dochter en al mijn nichtjes, de vrouwelijke lijn van 7 generaties met naam en toenaam presenteren. Ik ga verder in mijn onderzoek, internet (open archives) is een grote hulp daarbij. Het zijn maar kleine geschiedenissen en het zijn maar kleine mensen waar ik van afstam. Ik lees in de huwelijks en geboorteaktes, dat zij varensgezel, roeier, matroos of dagloners waren en de vrouwen meestal ‘particuliere’ (dienstmeid), boerenmeid, of zonder beroep. Omdat ik dat weet, ( de familiefoto’s wijzen allemaal op hard werken en eenvoud ) ben ik dubbel dankbaar met het leven dat ik mag leiden: werken, studeren, liefhebben en in stilte zijn, wachten op een gedicht, langzaam maar zeker mijzelf, mijn geschiedenis en mijn systeem van herkomst doorzien.

 Als onderdeel van mijn studie ‘Secular Dharma’ bij het Bhodi College in Engeland, onderging ik deze zomer een stilte retraite van acht dagen in Gaiahouse in Devon.  De ‘nobele stilte’ en de meditatieve staat in zitten,  lopen, eten en alles wat je doet, de inspirerende lessen in de avond, de schitterende tuinen en het glooiende archaïsche landschap, de zorg en aanwezigheid van mijn leraren en medestudenten, heeft mij weer gesterkt in het pad wat ik volg. Dit is het pad dat de wijzen van alle eeuwen ons hebben voorgeleefd. Dank zij de keuzes voor dit pad van beoefening en studie, heb ik Ad ontmoet en hebben wij onze paden samengeweven. Het is een pad dat niet perse naar gelukzaligheid leidt, op weg naar Nirvana moet je het pad cultiveren en na Nirvana evenzo….Nirvana is niet het eindpunt, het is het keerpunt op het pad, dat alles in het nieuwe licht van wijsheid en mededogen stelt. Het is een pad dat ik zelf moet maken, en het is bezwangerd met dienstbaarheid aan het verlichten van nodeloos lijden.Deze retreat heeft mij weer gesterkt met de kracht van mindfulness en meditatie, als een weg naar bevrijding.Maar ook de kracht van therapie en therapeutische relaties is mij weer duidelijk geworden, om verstrikkingen waar de geest omheen ‘mediteert’ op te lossen. Een mens heeft dialoog nodig en betekenisvolle relaties om volledig mens te worden. Onze wonden en kwetsuren ontstaan in relaties en in dialoog met gebeurtenissen die overweldigend om moeilijk waren. We hebben voorbeelden en leraren nodig, die ons nieuwe mogelijkheden voorleven en die ons een spiegel bieden van wat we zelf niet zien.


Vanuit dankbaarheid voor het hetgeen ik mocht leren en doorzien en met een diepe buiging naar mijn leraren plan ik weer familie en systeemopstellingen in het najaar.Het is voor mij een vreugde de kennis van al mijn studies via deze methode te delen, je uit te nodigen dieper te kijken dan de gebruikelijke psychologische werkelijkheid, nieuwe verbanden te zien en jouw ziel te laten spreken, om richting te geven aan je innerlijke creatieve impulsen.


Voor vrouwen

De eerste workshop is op 23 september,  speciaal gericht op vrouwen die de vragen en uitdagingen van het vrouw-zijn in en patriarchale wereld willen onderzoeken. Deze workshop is in samenwerking met Nadia Duran en Hilda Wieland van CUNA womens sanctuary. Het is een vervolg en een verdieping van de eerste workshop met dit thema. De inzet is inzicht en bevrijding van knellende banden en versterking van de krachtlijn in je vrouwelijk voorouderveld. We gaan in deze workshop ook onze innerlijke man opstellen: wat heeft die ons te vertellen en versterkt hij ons of ontkracht hij het evenwicht dat wij nodig hebben om nieuwe geschiedenis te maken, zodat HIS-story een tegenwicht krijgt van HER-story en de belichaming in vrouwelijke vorm van wijsheid en leiderschap voorgeleefd kan worden door ons.

Waarom?

Wat wij nu doen heeft effect in volgende generaties, wij moeten nieuwe beelden creëren in ons leven zodat wij jonge vrouwen en meisjes inspireren hun ruimte op te eisen, niet volgens patriarchale regels, maar volgens de heilige regels die het leven behoeden en verder brengen, zonder vernietiging van moeder/vader aarde.Ik werk vanuit een onbekend gebied, een gebied dat onbetreden is, het zwarte gat van de vrouwelijke ervaring die in de huidige cultuur onzichtbaar, onbenoembaar en alleen bevroed kan worden. Als vrouw spiegel je jezelf aan je moeder, je medezusters, voorbeelden en idolen, die spiegeling kan getroubleerd zijn, als je ziet dat je moeder en grootmoeders slachtoffers zijn van geweld, dat ze maatschappelijk niet vrij zijn zoals mannen en dat het werk van vrouwen ondergewaardeerd of zelfs niet opgemerkt wordt. Je heil zoeken in het mannelijke, of het mannelijke hoger waarderen ligt dan voor de hand. Het patriarchaat als regelsysteem geeft ons ideaalbeelden die we maar al te goed kennen en die de vrouw regelrecht ontkrachten. Een vrouw die het ‘maakt’ in de wereld heeft zich vaak aangepast en is als rolmodel niet bevrijdend.  De media revolutie heeft daar nog een schep bovenop gedaan en jonge meisjes kunnen geen kind meer zijn. Als ze niet beschermd worden door hun moeders en vaders zijn ze de speelbal van de seksualisering van hun lichaam op een leeftijd dat zij nog autonomie en zelfvertrouwen moeten winnen.  Het vermogen je aan te passen, wat een fantastisch voordeel oplevert in de evolutie en de overleving, heeft vrouwen naar de rand van de waanzin gedreven; een schizoïde relatie met haar lichaam, dat niet alleen een object van de ‘mannelijke blik’ is geworden maar ook door haarzelf tot object van narcisme, manipulatie en een eeuwig verbeterproject is geworden. Niet alleen een vervreemding van haar lichamelijke vorm, maar ook haar gevoelens, behoeften, seksualiteit en sensualiteit worden voortdurend in relatie tot het mannelijke en het ideaalbeeld bijgesteld. Zolang het uiterlijk van een vrouw en hoe zij zich kleedt onderdeel is van regels van religie en maatschappij, zolang zij niet het autonome recht heeft over haar lichaam en haar vruchtbaarheid is er werk te doen. Dat heet gewoon ouderwets feminisme: de radicale beoefening van samen-menselijkheid van mannen en vrouwen. Hierbij benadruk ik graag dat alle uitingsvormen vrouwelijke/mannelijk androgyn en seksuele expressie hun ruimte in mijn opstellingen kunnen vinden. Ik zie mannelijke en vrouwelijk niet als tegengesteld maar als samenwerkend en complementair. De kwaliteiten die aan mannelijk en vrouwelijk worden toegedicht zijn grotendeels cultureel bepaald, ergo: al tienduizend jaar overwegend patriarchaal, dus vanuit het primaat van het vaderlijke, mannelijke georganiseerd. Wordt in het Westen en in China het vrouwelijke als ontvankelijk, donker en passief gezien, in de metafysica van de Veda’s van het oude India is het Shiva (mannelijk) het stille punt van bewustzijn en Shakti, (vrouwelijk) is het creatieve principe. Het Indiase en Tibetaanse pantheon van godinnen en dakinis’ is actief, krachtig en soms zelfs beangstigend.  We zien die kracht echter niet terug in de samenlevingen die die godinnen vereren. Ook in het antieke Griekenland en Rome was de vrouw zonder rechten. 
En ja: ook mannen en jongens lijden onder het patriarchaat.(zie ‘Waarom feminisme goed is voor mannen’ van Jens van Tricht directeur van Emancipator) Ik ben dan ook heel blij met de aanmeldingen die er al zijn voor de 30ste september: een dag met ‘klassieke’ opstellingen voor mannen en vrouwen, waarin je je eigen opstelling kunt reserveren. Voor de 23 ste kun je ook je eigen thema inbrengen (vooraf per email).


Mijn visie voor vrouwen en mannen

Ik geloof heel erg in de kracht van persoonlijke transformatie en het effect daarvan in relaties, groepen, bedrijven, samenlevingen en op kosmische schaal.Alles begint in ons bewustzijn: onze gefocuste aandacht, onze open opmerkzaamheid, en onze vriendelijke intentie.Deze kwaliteiten die Daniël Siegel in zijn nieuwste boek ‘the wheel of awareness’ noemt, als de kwaliteiten die nodig zijn voor een volwaardig en gelukkig leven, worden vaak in het persoonlijk leven en in (familie)-systemen verstoord door traumatische gebeurtenissen en onopgelost verleden. Ons lichaam en onze familie en culturele geschiedenis bepalen in hoge mate onze automatische reacties, onze overlevingsmechanismen zijn diep in het zenuwstelsel ingesleten en daaruit loskomen heeft vaak echte ‘therapeutische ingrepen’ nodig. Gelukkig kunnen we ook veel zelf doen, zodat therapie in een goede bodem kan vallen.


Wij hoeven onszelf niet te definiëren en ons lot te laten bepalen door onze geschiedenis en afkomst. Ik werk niet vanuit de intentie dat je naar de schoot van je familie moet terugkeren en op je geboortegrond moet blijven. Dat is 1 niveau van je bestaan, waarin je jeugd zich manifesteert, waarin je basisvertrouwen in jezelf en de wereld als het goed is, rugdekking krijgt, zodat je het ouderlijk huis kan verlaten en de wereld je huis wordt en alle mensen je familie en verwanten.
Wellicht wordt je meer gedreven door je creatieve verlangens, je wil om je eigen toekomst te bepalen en je leven zo in te richten dat je jouw unieke zijn kan vorm geven. Misschien is je familie en land van herkomst te benepen of was er geestelijke of lichamelijke armoede. Misschien werd jouw ‘genius’, jouw heel eigen specifieke manier van in het leven staan, miskend of in de kiem gesmoord.


James Hillman, de schrijver van ‘the Souls code’ beweert dat wij onszelf sinds Freud, psychologisch zijn gaan definiëren vanuit onze familieachtergrond. Net als hem nodig ik je uit, dieper te kijken, de code van je ziel te kraken en jouw persoonlijke gave, jouw ‘genius’ te leven. Dat is niet perse makkelijk of comfortabel, maar het geeft je uiteindelijk een geluk dat onvervreemdbaar is. Je investeert in hetgeen wat jou nooit afgepakt kan worden en wat je zal sterken om moeilijkheden in de toekomst te doorstaan. Mijn ervaring is dat de opstellingen in een groep een perfecte methode is jou een spiegel voor te houden, je in een dag zoveel verschillende ervaringen te geven en nieuwe gronden in jezelf te ontdekken, waarop je kunt voortbouwen. De opstellingen halen je uit het niveau waarop je gewoontegetrouw je oplossingen zoekt en kunnen je naar nieuwe wegen leiden.


Lieve zielsverwant, de zomer houdt nog even aan, de vogels trekken naar het zuiden, het is tijd om appelen en peren te plukken en in overdrachtelijke zin te oogsten in de boomgaarden van de voorouders. Wij zijn het product van hun inspanningen en liefde en wij kunnen met hun levenskracht, als creatieve mens iets doen wat ons gelukkig maakt en de wereld verder helpt naar vrede. Ik hoop je te ontmoeten in het onbekende in de parels en schatten die nog ontdekt mogen worden, in onze bevrijding en groei naar het volgende niveau van de menselijke evolutie. 
Als je deze brief door wilt sturen naar anderen ben ik je heel dankbaar!
Vanuit de ziel,
Maria

Photos

Een sterke vrouw

‘Een sterke vrouw, wie zal haar vinden?’  (Spreuken 31-10)‘Was Will das Weib eigentlich?’ ( Sigmund Freud 1856-1939) ‘Ik heb geen talent voor ondergeschiktheid’ (Belle van Zuijlen-1740-1805)‘Emancipate yourself from mental slavery’  (Bob Marley Redemption-song )

Lieve Zielsverwant,


Drie weken in Amsterdam en twee weken na een prachtige opstellingen dag in het Ita Wegmanhuis, waar ik sinds 2005 het systemisch werk vormgeef, voel ik mij al weer geroepen je te schrijven. Graag laat ik je weten:-dat ik er nog plaats is in een workshop opstellingen speciaal voor vrouwen op 2 juni aanstaande. je kunt je aanmelden via : welcome@cunaforwomen.com kosten: 70 euro als je met zijn tweeën komt 65 euro -wat overwegingen als je van mij wilt leren-dat ik beschikbaar ben voor supervisie en consultatie, ook per skype of face-time.
Ik hoop dat deze brief je vindt in goed gezondheid en welzijn en dat je van het uitbundig ontluikende en bloeiende seizoen geniet. 

‘Balans vinden in vrouwelijkheid in een patriarchale wereld’ 

Op 2 juni aanstaande begeleid ik een speciale dag opstellingen VOOR VROUWEN op uitnodiging van CUNA, het vrouwencentrum dat door Nadia Duran en Hilda Wieland is opgericht, om vrouwen een ruimte te bieden elkaar te ontmoeten en van elkaar te leren.


Door velen wordt het patriarchaat als een meer dan 10.000 jaar oud waarden-systeem gezien, dat opgang deed in de menselijke samenlevingen ongeveer tegelijkertijd met de agrarische revolutie, stedelijke culturen en de opkomst van monotheïstische godsdiensten. Mijn generatie werd gevormd door de tweede feministische golf (1965 ) de eerste golf streed voor het vrouwenkiesrecht in 1918 werd gegeven ( in 1971 kregen vrouwen in Zwitserland kiesrecht en in Kuweit in 2005 (bron gendergeschiedenis.nl ,waar je de hele tijdbalk kunt vinden).

Mijn vorm van feminisme en mijn gefocust zijn op de bijzondere positie van vrouwen in de psychiatrie, in relaties, op het werk, is mij niet altijd in dank afgenomen. De mate waar in een vrouw over haar eigen lichaam kan beschikken, of gedefinieerd wordt in termen van schoonheid en kwaliteiten, in termen van minderwaardigheid, in het gewone leven en in de media heeft mij altijd bevreemd, verontrust en woedend gemaakt. In een mannenwereld mijn waarheid spreken, ( zonder verplicht te glimlachen en de seksistische opmerkingen en grapjes te aanvaarden), ijveren voor gelijke beloning bij gelijk werk, veiligheid in de openbare ruimte ( ook na tien uur in de avond ), dezelfde spreektijd claimen in vergaderingen, weigeren seksuele gunsten te verlenen bij mannen die in een machtspositie verkeerden, heeft mij niet populair gemaakt in vele situaties in mij leven. En toch hield en houd ik van mannen. Zo vaak heb ik moeten uitleggen dat mijn acties niet tegen mannen waren gekeerd, maar voor vrouwen een betere situatie verlangden!


Tegelijkertijd heeft het mij heel sterk gemaakt. Eind zestiger jaren van de vorige eeuw brachten de ‘Dolle Mina’s’ een nieuw vrouwbeeld naar voren, met rebelse en ludieke acties: het ritueel verbranden van BH’s, het opeisen van openbaar plasrecht (roze linten om de Amsterdamse pisbakken) en het voorlezen van de verloren rechten van de vrouw, op het moment dat zij net getrouwd in vol bruidsornaat het stadhuis verliet. 


Dit beeld van de ‘vrije vrouw’ sprak mij onmiddellijk aan, de tijd was er rijp voor, samen met de studentenrevolte in heel Europa, de hippies in het Vondelpark, de popconcerten, de protesten tegen de Vietnamoorlog en de democratisering van universiteiten en andere instituten. Er kwamen meer vrouwen in de politiek, Joke Smit schreef haar vermaarde pamflet en lied: ‘Er is een land waar vrouwen willen wonen’. ( zie: home.wxs.nl voor de volledige tekst)Er kwamen vrouwenhuizen en blijf van mijn lijf huizen (tot de dag van vandaag noodzakelijke vluchtplekken) de moedermavo werd een feit. Het werd gewoon dat ook getrouwde vrouwen buitenshuis konden gaan werken, zwangere vrouwen konden niet meer ontslagen worden om die reden, crèches en dagverblijven werden gesubsidieerd en de internationale vrouwendag werd uitbundig en creatief gevierd. 
En de vrouwelijke seksualiteit kwam op een andere manier in de aandacht, niet meer alleen als passief object, maar ook als subject met eigen lustgevoelens en zeggenschap over haar lichaam. Het was een optimistische tijd voor mij.


Tegenbeweging.

Op alle fronten was er ‘revolutie’, voor sommigen ging het te snel en de tegenbeweging kwam al gauw; ‘feminist’ werd een scheldwoord en veel vrouwen, ook zij die voor gelijke rechten streden en daar van profiteerden noemden zichzelf geen feminist. Het ‘maar ik ben geen feminist hoor’ galmt mij nu nog na , ik zag het als verraad en ik zag dat vrouwelijke waarden nog steeds niet werden gewaardeerd. Dat vrouwen in het publieke leven dat ze stap voor stap trachtten te veroveren de ‘mannelijke waarden’ zoals rationaliteit, je ziel, hart en gevoelens thuis laten, in de vrouwelijke vorm belichaamden. Mantelpakken en hoge hakken en een aktetas: de amazone betrad de jungle en deed dat vaak met inlevering van haar feminiene kant.

En ik? ik deed er aan mee: hoe hoger ik in de hiërarchie van de gezondheidszorg steeg, hoe meer ik mannentaal sprak (dus zonder vraagteken aan het eind van mijn zinnen) en van mannen afkeek hoe ik mij moest gedragen om mijn doelen te behalen.
Tot ik niet meer kon en de weg terug bewandelde, naar het directe werk met mensen, naar heruitvinding van wie ik was, als vrouwmens, als ziel en hoe ik vanuit mijn ziel en hart mijn leven wilde vormgeven. 
Nu kan ik vaststellen dat ik bij een bevoorrechtte generatie uit even bevoorrecht land behoor en dat ik mijn eigen ‘relatieve’ vrijheid heb verworven. Deels door eigen hard werk, maar het meeste is mij gegeven: gezondheid, ingezetene zijn van een rijk land en zonder oorlog opgroeien met goed onderwijs en sociale voorzieningen.

Laatst sprak ik een vrouw (zo rond de vijftig en uit de bevoorrechtte klasse) die het erg vond om oud te worden en het ook heel erg vond dat andere vrouwen zeurden over de overgang. In dezelfde zin uitte zij de overtuiging dat het voor mannen minder erg is, dat je als oudere vrouw niet meer gezien wordt. Vreselijke voorbeelden te over. Ik kan met haar meevoelen….maar ik wil niet met haar meedenken. Ik hoop dat zij heel erg oud wordt en ik hoop zelf ook heel erg oud te worden.   Want ouderdom geeft je de mogelijkheid, meer wijsheid te ontwikkelen, jezelf en je medemens in het algemeen, de wereld en alle gekte beter te begrijpen. Ik maak het mijn zaak mijzelf te blijven zien, ook als ik maatschappelijk en persoonlijk niet gezien wordt.  Het drama is dat ook jonge en ‘mooie’ vrouwen niet echt gezien worden. Zij worden verleid van jongs af aan, aan verwachtingen te voldoen en het ideaalbeeld te representeren. Zij kunnen daardoor in de illusie verkeren dat zij aandacht krijgen, terwijl deze waardering ophoudt als zij niet meer voldoen. Ik heb mijzelf geleerd kleine schattige meisjes nooit aan te spreken op hun uiterlijk ; ‘ooh leuke jurk! mooie schoentjes! ‘, maar ze te vragen wat ze graag doen, ‘tekenen, schilderen, dansen, schaken, hoe is het met je? waar heb je zin in?’.Dit alles als tegengif tegen: de vrouw is passief object gedefinieerd op uiterlijk en de man is handelend subject gedefinieerd op wat hij doet. Op iedere niveau van het bestaan ( persoonlijk, lichamelijk, emotioneel, psychologisch, geestelijk, spiritueel, relationeel, sociaal/maatschappelijk, cultureel en mondiaal kun je dit onderwerp benaderen. Ik heb op vele van deze terreinen actie gevoerd, projecten geleid, therapie bedreven en grote leermeesters in Westerse en Oosterse filosofische stromingen geraadpleegd.

Een dieper niveau

Wat mij het meest na het hart ligt, is de directe ervaring van je geluk en waarde als mens (her)vinden, bevrijd van onnodig lijden en knellende banden van het onbewuste en van traumatische gebeurtenissen.  Het teruggaan naar de oerbron van je bestaan en je bewust worden van je waarde als mens (in mannelijke of vrouwelijke vorm, maar met eigen keuze hoe dat te manifesteren), is voor mij de in afgelopen 20 jaar het meest in het groepswerk met opstellingen naar boven gekomen als emanciperende activiteit.
Deze werkvorm is heel geschikt om thema’s de onderzoeken van man of vrouw te zijn, in familieverband en in al je relaties, hoe de liefde kan stromen in systemen en hoe de wonden die wij persoonlijk en collectief oplopen geheeld kunnen worden. Grote systemen veranderen heel erg langzaam en als we over het patriarchaat spreken, hebben we het over een wereldwijd heel oud systeem dat verankerd ligt in alle religies en culturen. Gelukkig zijn er nog steeds vrouwen en mannen die misstanden in systemen en organisaties aan de orde durven stellen en die strijden voor gelijkheid en gerechtigheid en bescherming van de zwakkeren. De me-too en times-up- beweging is daar een uitdrukking van.  
Het is echter van groot belang de onderzoeken hoe wij zelf onze gevangenissen reproduceren, vanuit de diepe overtuigingen die in onze genen ingegraveerd zijn en vanuit niet opgeloste trauma’s die wij vanuit de cultuur en gebeurtenissen in het persoonlijk leven blijven meedragen. Wij moeten de weg vinden systemisch geweld en indoctrinatie te transformeren. Vrije moeders, krijgen vrije dochters (en zonen ) en die kiezen dan weer vrije mannen (of vrouwen), die dan samen weer vrije kinderen krijgen.
Opstellingen geven je de gelegenheid, op het diepste niveau te kijken en te beleven waar je verstrikt bent geraakt en je kunt de weg uit die verstrikking vinden. Systemisch bewustzijn helpt je in alle levensomstandigheden en in alle levensfasen.
Dat vrouwen een ruimte voor zichzelf op eisen is een noodzakelijke stap in de evolutie naar de nieuwe mens. Zodat zij met gesterkte, geheelde en vrouwelijke wijsheid en waardigheid, hun zusters, vaders, mannen, zonen en broers tegemoet kunnen treden en vanuit een nieuwe samenwerking het leven van de volgende generaties kunnen dienen.

Uitnodiging

Lieve vrouw, je bent van harte uitgenodigd zaterdag twee juni mee te doen en het veld van wijsheid in werking te zetten voor je zelf en al je relaties. En lieve man, als je nog steeds meeleest: ik nodig je uit je moeder, je vrouw, vriendinnen, zussen en dochters op de hoogte te brengen van de eerste systemische vrouwencirkel die ik verzorg.
Ik hoop op meer cirkels, die uiteindelijk zover kunnen komen dat we de mannen uitnodigen mee te doen rond dit thema…wat het patriarchaat nodig heeft als systeem, om de greep een beetje los te laten, daar ben ik zeer nieuwsgierig naar. Ik hoop nog veel meer:Dat wij geest en psyche bevrijden, maar ook onze geleefde lichamelijke realiteit in relatie met elkaar omarmen. Dat er niet alleen een helende ruimte tussen vrouwen ontstaat, maar ook een helende ruimte tussen mannen en vrouwen, een gebied van creativiteit en diep menselijk mededogen en respect : voor gelijk zijn en anders, voor kracht en kwetsbaarheid en vooral voor samenwerking om het kostbare leven op deze planeet te beschermen en te behoeden voor de volgende generaties.
Oorlog en geweld, begint in het persoonlijke, evenals vrede die iedere dag door ieder individu beoefend kan worden.
Het is jammer voor Freud dat hij na dertig jaar psychotherapie met voornamelijk vrouwelijke patiënten, en opgegroeid tussen 5 zussen en een moeder, bovendien een dochter hebbende, Anna Freud, die voor de voortzetting van zijn werk en de theorievorming van onschatbare waarde was, nog moest uitroepen “Wat wil de vrouw eigenlijk”? Ik ben als vrouw niet erg geneigd meneer Freud (met alle respect die ik voor hem heb) en een hoop andere heren die dit geroepen hebben, (en het graag snel wil weten) een antwoord te geven. Maar ik hoop dat alle mannen die vraag stellen en blijven stellen. En naar het antwoord luisteren, hoe ambigue en wisselend dat ook zal zijn.
Een goed begin is de liedtekst van Joke Smit, dat land waar vrouwen willen wonen, daar wonen mannen ook graag. (zie: home.wxs.nl )

Van mij leren

In de jaren dat ik familie en systeemopstellingen begeleid, heb ik geregeld het verzoek gekregen een opleiding te beginnen. Er zijn op dit gebied genoeg opleidingen in Nederland en ik verwijs altijd nog het liefst naar het Hellinger Instituut in Groningen. Ik heb mij altijd bevoorrecht gevoeld dat er studenten van de opleidingen in mijn groepen kwamen hospiteren die mij de gelegenheid gaven de methode uit te leggen, mijn keuzes te verklaren en mee te nemen in de magie van dit werk. 
Sinds ik terug ben uit India en in mijn Sabbatsjaar kreeg ik weer verzoeken en heb ik er serieus over nagedacht, een opzet gemaakt en dagen in mijn agenda gereserveerd.Toch wil ik het niet doen. Ik voel mij meer thuis in mijn vrijheid, al hou ik enorm van dit werk en het overdragen van mijn kennis en alles wat ik in de afgelopen 50 jaar heb uitgevonden.
Ik blijf in ontwikkeling met mijn nieuwe studie en door iedere keer weer vanuit het ‘het lege midden’ en in volledige bereidheid de cirkel van de opstellingen te benaderen.Als je daar iets van wil meenemen, zorg dan dat je erbij bent. Ik heb ook het meest geleerd in mijn leven van de leraren waar ik dicht bij in de buurt was: door bij hen te studeren, met en voor hen te werken, hun boeken te lezen, hun literatuurlijst serieus te nemen en door vragen te stellen. 
Dus als je mijn student wilt zijn, kom dan naar mijn dagen ( ik begin weer eind september ) en zorg dat je elders een opleiding doet, bij voorkeur bij de ‘oude’ garde. In mijn workshops kun je altijd vragen stellen en als je zover bent om zelf met deze materie aan de slag te gaan,  dan kun je  supervisie sessies bij mij reserveren, in levende lijve en ook via skype. 
In al dit voorgaande hoop ik dat ik je bereikt heb, als je deze brief doorstuurt in je netwerk ben ik je dankbaar, mocht je vragen of opmerkingen hebben over de inhoud, mail dan naar: maria@amsterdamyogacentre.nl
Als je mee wilt doen met de vrouwendag op 2 juni meld je aan bij welcome@cunaforwomen.com
Ik hoop je te ontmoeten,in de ruimte die ons gelijk zijn en ons anders zijn respecteert, in de volheid van het leven,altijd vanuit de ziel,
Maria